srpskinacionalisti.com

Doseljavanje i tradicija

Форумска правила
Обавезно прочитајте Правилник о понашању на Форуму и форумски бонтон пре учешћа у дискусијама!
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Doseljavanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 6:06

Doseljavanje Srba na područje Eparhije

Eparhija gornjokarlovačka nalazi se u Republici Hrvatskoj. Danas obuhvata predjele takozvane Gornje krajine, tj Liku, Baniju i Kordun, zatim Gorski kotar, Hrvatsko primorje i dvije parohije u Istri. U Sloveniji Eparhija ima samo parohiju Marindol na lijevoj obali Kupe, dok njena druga parohija na ovom području, Bojanci danas pripada Eparhiji zagrebačko-ljubljanskoj. Od osnivanja da prvog svjetskog rata ovoj Eparhiji pripadala je Srpska pravoslavna parohija u Trstu, koja je osnovana za vrijeme episkopa Danila Jakšića ( 1751-1771).

Istorija Eparhije gornjokarlovačke veoma je burana, kao što su bili i istorijski događaji koji su uslovili njen postanak i koji su pratili njen razvitak, sve do naših dana. Eparhija nosi naziv po gradu Karlovcu, kojeg je osnovao nadvojvoda Karlo Habsburški godine 1579. Naziv gornjo-karlovačka svojevremeno je došao radi razlikovanja ove Eparhije od sremsko-karlovačke Arhiepiskopije, koja je za razliku od Karlovca u Hrvatskoj , obuhvata niže pedjele prema slivu rijeka, sa sjedištem u Sremskim Karlovcima. Srska naselja na području Eparhije datiraju uglavnom od XVI vijeka. U toku XVIII vijeka doseljavanje Srba i formiranje Eparhije uglavnom je dovršeno.

Doseljavanje Srba na područje Gacke doline

Gacka dolina s podgorjem od velebita prema moru počeli su se naseljavati srpskim življem početkom 17. vijeka. Ovi krajevi nisu bili nikada pod turcima, ali su često stradali od turskih upada i pljačke. Prvi doseljenici u ovo područje nisu bili sa strane. Prebegli su od Rinika u Lici, naterani zulumom ribničkog bega. Senjski kapetan Sigmund Gušić naseljava prve Srbe oko Brloga godine 1609. ( 135 kuća sa 550 duša ). Dvije godine kasnije su Švica i Srpsko polje. Godine 1658. počinje naseljavanje i mjesta oko Otočca, Starog sela, Glavaca, Škara, Doljana i Zalužnice. Oni se kasnije šire prema Vrhovinama, Crnoj Vlasti, Turjanskom i Rudopolju. Kada je naseljavan Brlog jedan broj srpskih porodica naselio se prema Krasnu na primorskim padinama Velebita. Bilo je i manjih naselja iznad Jablanca.


Doseljavanje Srba na područje srednje Like

Srednja Lika sa Krbavom najteže je stradala od Turaka. Prvo je pljačkana i pustošena, a 1528. je osvojena od Turaka. Turci sada ovamo dovode raju da im obrađuje opustjelu zemlju, najviše iz bosne, a dovođeni su i Bunjevci rimokatolici iz Hercegovine. Ali je raja teško podnosila tursku vlast. Već smo vidjeli da su izbjeglice iz like naselile brlog. Za sve vrijeme turske uprave u Lici stanovništvo se stalno mijenjalo. Lika je oslobođena od Turaka u velikom ratu, pa je karlovačkim mirom pripala Austriji. Kada je Lika oslobođena, Beč je dugo premišljao kako da uredi ovu oblast. Napokon je priključena Vojnoj krajini. Kad je Lika oslobođena od Turaka u njoj je bilo dosta Srba doseljenih za turskog vremena. Sad se u Liku doseljavaju i Srbi iz Dalmacije, a mnogi koji su ranije prebegli ispred Turaka na sjever ponovno se vraćaju u stare naseobine. Tako Srbi iz okoline Otočca naseljavaju Vrebac i komić. Preseljenici iz Brloga sada naseljavaju Pećane i Jošan. Jedna grupasrpskih porodica seli se iz prokika u Zapadnoj Lici u Mutilić na Udbini. Srbi iz Dalmacije naseljavaju Zrmanju, Gračac i Medak. Mjesta u Krbavi naseljavaju Srbi iz Kupresa, Grahova i Knezpolja. Veliku Popinu i Mazin naseljavaju Srbi iz Kninske krajine u Dalmaciji. U Bruvno se preselila jedna grupa porodica iz Divosela i okoline Gospića. Manojlo Grbić pominje dokumenat iz kog se vidi kako Juraj Križanić, povjerenik karlovačkog generala za Liku dozvoljava kosinjskom knezu Vukašinu Mileusniću da se sa 40 srpskih kuća preseli u Široku Kulu.

Tako je Lika dugo naseljavana i preseljavanja dok se krajem XVII vijeka u njoj smirilo.
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 6:08

Doseljavanje Srba na područje Korduna

Kordun je oslobođen od Turaka u prvom velikom ratu Austrije s Turskom i konačno je pripao Austriji karlovačkim mirom. Odmah po oslobođenju ovog područja počelo je naseljavanje i ovog opustošenog područja. Ipak Turci nikada nisu vladali cijelim područjem Korduna. Oni su bili zadržani kod Sjeničaka, odakle se njihova vlast protezala do slunjskih brda, pa prema Plaškom i Jesenici. Dio Korduna između Mrežnice i Korane iako je bio opustošen, Turci nisu osvojili. Austrija je osvojila od Turaka opustošenu zemlju. Još četiri godine prije Karlovačkog mira karlovački general Heberštajn upada u Krbavu i odvodi sobom oko 100 srpskih porodica i naseljava ih oko Budačkog u reonu Karlovca. Zatim sljedi doseljavanje još 286 porodica ( 2784 duše ) koje se naseljavaju oko Budačkog, Perjasice, Kolarića i Tržića. Ovo doseljavanje pomogao je karlovački general Štrasold i turanjski kapetan baron Franjo Oršić. Godine 1687. krajiška vojska upada u prijedele oko Kladuše, kojom prilikom je iz ovog kraja odvedeno 120 srpskih porodica, koje su naseljene po Perjasicii i Tržiću. Barilovićki kapetan Halerštajn doveo je još 120 srpskih porodica i naselio ih po Koranskom brijegu, Kosijerskom selu i Velikom Kozincu. Turanjski kapetan baron Kulmer naselio je u Tušiloviću 70 porodica godine 1717. Ali već godine 1721. odavde su prebačeni preko slunjskih brda, da se ne svađaju oko zemlje i ispaše sa starosjediocima u Mostanju i Turnju, a i da se udalje od karlovačke tvrđave. Još 1689. general Heberštajn izdaje međašni list i razgraničava doseljenike od starosjedelaca, jer je dolazilo do čestih svađa oko ispaše i ometanja posjeda.

U vrijeme kada je naseljavano područje oko Budačkog ogulinski kapetan Kristifor Hranilović, rodom iz Žumberka, doveo je 200 porodica i naselio ih u Skradu, Veljunu i Blagaju. Područje Vojnića delimično je naseljeno kada i predio oko Donjeg Budačkog. Jača naseljavanja područja Vojnića izvršena su u vremenu trećeg rata Austrije s Turskom, kada je poslije Beogradskog mira ( 1739 ) Austrija izgubila predijele s desne strane Une. Tada je veliki broj srpskih porodica preselio u Baniju, ali ih je dosta stiglo i u predio Vojnića.

Godine 1711. karlovački general Rabata naseljava oko 200 srpskih i hrvatskih porodica u predjelu Rakovice, između Slunja i Plitvica.

Ovim bi uglavnom bilo završeno naseljavanje Korduna. Godine 1715. među naseljenicima na Kordunu bilo je zavladalo osjećanje nesigurnosti, pa je počelo iseljavanje u donje krajeve. Nije utvrđeno što je prouzrokovalo tu pojavu. Za vrijeme ovih pokreta stanovništva Karlovački generalat je izgubio 1011 vojnika, što nije bio mali gubitak.

Svištovskim mirom godine 1791. poslije četverogodišnjeg ratovanja sa Turskom dobila je Austrija na Kordunu još 15 kvadratnih milja od Turske.Poslije ovog mira na području istorijske Hrvatske Turskoj je ostalo još samo 17 kvadratnih milja teritorije. To je predio oko Kladuše koji danas pripada Bosni i Hrecegovini. Pomenutim mirom Austrija dobiva na Kordunu gradove Cetin i Drežnik. Tada su naseljene današnje parohije Kordunski Ljeskovac, Mašvina i Sadilovac. To su takozvana « novoselija ». Svištovskim mirom Austrija dobiva i takozvani lički Kordun od Nebljusa do Srba. Ovaj predio i pod Turcima je bio naseljen srpskim stanovništvom, pa nije bilo novih naseljavanja


Doseljavanje Srba na područje Banije

Banija je istočna oblast Eparhije gornjokarlovačke. Uglavnom obuhvata predjele između Une i Kupe, i od Petrove gore na jugozapad prema Dvoru na Uni. Dio Južne Banije između Zrinjske gore i Une naseljen je Srbima još za vrijeme turske uprave, kada je naseljen i predio oko Kozare u Bosni. Banija kao vojna oblast bila je podjeljena na dvije krajiške regimente: glinsku i petrinjsku. Ove dvije regimente nalazile su se pod vrhovnim zapovjedništvom hrvatskog bana sve od godine 1704. Otud i naziv Banija.

Predio oko Sjeničaka prema Kupi bio je nenaseljen još početkom 17. vijeka. Iako nikada nije bio konačno osvojen od Turaka, blizina granice uljevala je strah, pa se nije niko mogao rješiti da se tu nastani. U to vrijeme u Perni postoje samo tri kuće. Čim su Turci potisnuti od Petrove gore, porodica grofa Draškovića preduzima korake da naseli svoje imanje oko Sjeničaka. Najprije vidimo nekoliko naseljenih kuća u Utinji, a odmah zatim Sjeničak naseljava 80 srpskih porodica. Godine 1718. grofica Magdalena Drašković moli kneza Miloslava Karapandžu da naseli u Trebinji, petnajstak kilometara od Karlovca, koliko najviše može srpskih porodica. Grofica je od doseljenika tražila kmetsku poslušnost. Ovo je bio izuzetak, jer Srbi nikako nisu htjeli da zasnivaju kmetske odnose. Trebinja je i ranije imala nešto srpskih doseljenika, ali je grofica željela da svoj posjed gušće naseli.

Topusko i Perna pod Petrovom gorom zatim današnje parohije Kirin, Stipan i Bović bili su posjedi zagrebačkog biskupa. Iz jednog dokumenta od godine 1687. vidi se da je Kirin tada bio naseljen. Upravnici biskupskih posjeda tražili su od naseljenika kmetski odnos, pa je zbog toga došlo do pobune seljaka 1701. godine. Iz jednog izvještaja upravnika biskupskog posjeda iz godine 1699, vidimo da su i tada vršena naseljavanja u Čemernici, Topuskom i Perni.

U Donjoj Baniji imala je svoje posjede porodica hrvatskih velikaša Keglevića. Zbog svojih posjeda oko Blinje oni su se stalno sukobljavali s Turcima. Petar Keglević naseljava srpske porodice oko Petrinje.

Od pojedinih dokumenata o doseljavanju Srba na Baniju, da pomenemo jedan iz godine 1687. Hrvatski ban Nikola Erdeli poziva zagrebačkog biskupa Martina Borkovića da dozvoli naseljavanje Srba po Boviću i kirinu, gdje su se nalazili biskupovi posjedi. Nešto kasnije petrinjski grof Franjo Erdeli, godine 1693. postavlja kneza Petara Draškovića za glavara Srbima u Slabinji i drugim okolnim mjestima. Godine 1697. hrvatski plemić Petar Keglević dovodi Srbe u Krivaju. Iste godine Srbi se naseljavaju i oko Sunje. Dvijegodine kasnije naseljena je Živaja.

Za vrijeme seobe pod patrijarhom Arsenijem III Čarnojevićem doselilo se na Baniju oko 11.000 novih doseljenika. Ovo doseljavanje jako je povećao broj Srba na Baniji. Ranije je na području gornje Banije bilo oko 4.000 doeljenika. Prije Seobe, donja Banija slabo je bila naseljena zbog blizine turske granice. Za vrijeme Velike seobe u donjoj Baniji je naseljeno preko 40 sela. Prema popisu od 1768. god. na području Eparhije gornjokarlovačke bilo je 411 srpskih sela 12.079 domaćinstava i 124.762 duše. Ovaj broj učetvorosručio se do početka drugog svijetskog rata.


Doseljavanje Srba na područje Gomirja

Gomirje u Gorskom Kotaru naseljeno je Srbima poslije pada utvrđenog grada Klisa u dalmaciji 1596. Poslije višekratnog prodiranja Turaka u ovo područje u toku 16. vijeka, cijeli je predio oko Gomirja bio je potpuno opustio. Preko posebnih delegata ovi Srbi iz Dalmacije tražili su dozvolu za preseljenje od nadvojvode Ferdinanda u Gracu. Tada su naseljeni Gomirje, Vrbovsko i Srpske Moravice. To su bili posjedi rankopana. Doseljenici nisu nipošto htjeli kmetski odnos prema gospodarima. Krajiška vojna komanda htjela je pošto poto da ovaj narod sačuva u novim naseljima iz svojih posebnih vojnih interesa. Sukob sa Frankopanima riješen je kompromisom. Isplaćeno im je zemljište u roku od 4 godine za 15.000 forinti. Poslije ove nagodbe od godine 1657. doseljenici su mirno živjeli na svojim imanjima.
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 6:09

Doseljavanje Srba na područje Žumberka

Žumberak je prvi dobio jaču srpsku naseobinu. Ali Manojlo Grbić, pisac dobro poznatog djela u tri knjige « Karlovačko vladičanstvo », navodi da su se prve manje srpske naseobine pojavile oko Ogulina, zatim između Modruša i Vitunja krajem vijeka. Ove zemlje pripadale su porodicama Zrinjskih i Frankopana. Zemlje koje su ostavljali povlačeći se na zapad pred Turcima, bile su puste. U to vrijeme Žumberak je bio utvrđeni grad. Po njemu je kasnije dobio naziv cijeli kraj od Metlike prema sjeveru, granicom Hrvatske i Kranjske. Prvi Srbi u Žumberku pominju se godine 1526. Zovu ih Rašanima ili Srbima. Ova prva naseobina pojačana je dolaskom veće grupe Srba u Žumberak godine 1531. Doseljenici su nazivani i Uskoci, pa se po njima i danas jedna planina u zaleđu Žumberka naziva Uskočka gora. Nikola Jurišić, hrvatski velikaš , dovodi godine 1535. u Žumberak veći broj Srba iz Bosanske krajine, iz okoline Glamoča. Godine 1538. car Ferdinand izdaje Žumberčanima prvu posebnu privilegiju. Dobivaju pravo da 20 godina uživaju zemlju koju obrađuju i na kojoj napasaju svoja stada. Privilegija je ponovljena i dopunjena 1544. godine a poslužila je kao obrazac za sve kasnije davane privilegije Srbima u Gornjoj krajini. Žumberčani uživaju i slobodu vjere. Godine 1597. u Žumberak se doseljava još 1700 duša. Poslije sporazuma u Madridu od 1617. Austrija udovoljava zahtijevima Mletačke republike i raseljava senjske uskoke. Jedna grupa uskoka dolazi te godine u Žumberak.

U XVI vjeku dolaze manje grupe Srba u pojedina naselja jugozapadno od Žumberka prema Kapeli, zatim u dio Kranjske zvana Bela Krajina, preko Kupe, kao i u predjelu južno od ove rijeke. Godine 1544. ban Nikola Zrinjski daje dozvolu jednoj grupi Srba iz Muškovca kod Obrovca da se nasele oko Prilišća i Rosopojnika. Ovi dalmatinski Srbi naseljuju se u dvadesetak selišta i tu obrađuju zemlju koliko god ko može. Već godine 1580. ovi doseljenici su katolici. 1597. naseljene su današnje parohije Marindol i Bojanci. Ovi su se doseljenici izdvojili od jedne grupe koja je te godine došla u Žumberak.

Doseljavanje Srba na područje Liča i Krmpote

Lič i Krmpote u Gorskom Kotaru dobivaju prva srpska naselja u prvoj polovini XVII vijeka. Senjski kapetan Danilo Frankol, pošto je s vojskom prodro u Ravne Kotare u Dalmaciji doveo je u ovaj kraj godine 1605. oko 700 duša, od kojih 200 vojnika. Iako su doseljenici uživali podršku vojnih vlasti, odmah su došli u sukob sa porodicom Zrinjskih. Neki od preseljenika su se iselili, a neki su primili kmetski položaj. Isto se dogodilo i sa naseobinama od Liča prema Senju i onima u Krmotama. U predjelima iza Kapele sačuvana su dva jaka naselja: Jasenak i Drežnica, i danas dvije zasebne parohije. Njih je doselio u te krajeve ogulinski veliki kapetan Gašpar Frankopan godine 1632. iz okoline Cazina u Bosni. U Gorskom Kotaru postojala su manja srpska naselja po Ravnoj gori, Smrčevoj poljani i Mrkoplju. Ova manja naselja su se stopila sa starosediocima. Ostala je manja grupa u Tuku koji je danas sastavni dio srpskomoravičke parohije.

Doseljavanje Srba na područje Plaškog

Plaški i predio oko Ogulina predstavlja jedno zatvoreno geografsko područje. To je plaščanska visoravn koja se proteže sve do Ogulina. Izdvajamo ovo područje, jer u strogom smislu riječi, nije Lika, ne spada ni u Kordun, kao ni u Gorski Kotar. Kada je krajem 15. vjeka nastrado od Turaka utvrđeni frankopanski grad Modruš, Frankopani osnivaju utvrđeni grad Ogulin. Tu u blizini nalazi se i stari frankopanski grad Vitunj. Godine 1632. pominje se prva srpska naseobina oko Vitunja. Gašpar Frankopan 7 godina kasnije naseljava oko Vitunja još 17 srpskih kuća. U Hreljinu i Otoku, mjestima u blizini Ogulina u suprotnom smjeru, bilo je, kako izgleda, nešto Srba u krajiškoj službi još godine 1540. Otok, kao i susjedno mu mjesto Munjava naseljeni su početkom 17. vijeka.

Od Munjave prema Plaškom početkom 17. vijeka bilo je još pusto. Godine 1609. tri srpska kneza obraćaju se Ratnom savjetu u Gracu s molbom da im se dozvoli naseljavanje u Plaškom, oko rijeka Dretulje i Jasenice. U molbi navode kako su prebijegli sa 532 duše, 190 vojnika. Mole još da im se u Plaškom sagradi kula, kako bi sa svojim vojnicima zatvorili Turcima prelaze između Karlovca i Senja, Slunja i Tounja. Nadvojvoda je zapovjedio ogulinskom kapetanu Ivanu Galu da ih primi. Knezovima su određene po dvije vojničke plate, a naređeno je da se narodu dodjeli 200 stara prosa.

Dosaljavanja u Plaški nastavljena su u godinama 1610, 11. i 12. Godine 1612. u Plaški dolaze 24 porodice iz Like. Godine 1655. prešlo je u Plaški 12 kuća iz Korenice koja je još bila pod Turcima. Oni su sobom doveli i mnogo stoke. Pominje se i jedna seoba u Plaški godine 1666.

Godine 1705. vojne vlasti su dozvolile da se 30 kuća iz Plaškog preseli u Ličku Jesenicu, 15 kilometara od Plaškog na rijeci Jesenici.Tek godine 1663. Plaški je dobio vojničku kulu, koju su tražili knezovi još početkom 17. vjeka kada su molili dozvolu za naseljenje Plaškog.
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 6:14

MANASTIR
GOMIRJE

Manastir Gomirje se rađao zajedno sa formiranjem prvih srpskih naselja u Gomirju, Vrbovskom i Moravicama. I ovde se ponovilo ono sto se često dešavalo prilikom brojnijih narodnih migracija u kojima je redovno bio i poneki sveštenik ili kaluđer. Sa gomirskim doseljenicima došao je jedan kaluđer, kome su Srbi u Gomirju sagradili malu kapelicu u kojoj je vršio bogosluženje. Ali,taj kaluđer je bio star i nije mogao da kao vojni sveštenik, po ondašnjem običaju, ide sa vojskom protiv neprijatelja i da se vojnicima i tamo nađe radi verske utehe. Zato su Gomirci u to vreme rado primili "jedno sedam", po drugima šest, kaluđera, koje su sami ovamo doveli iz dalmatinskog manastira Krke, dakle iz kraja iz koga su poticali prvi gomirski doseljenici.

U jednom opisu manastira Gomirja iz 1772. veli se, naime, da su Gomirci, nemajući sveštenika, poslali svoje ljude u tursku Dalmaciju u manastir Krku odakle su doveli šest kaluđera (illi absque sacerdotibus esse nequeuntes, miserunt aliquos eh puis ad turcicam Dalmatiam ad monasterium Krcam, unde invitarunt kallugeros ad se, et transmigrarunt sim illissex). Oni su sa sobom doneli sve sto je potrebno za vršenje bogosluženja u crkvi: knjige, odežde, krstove i druge potrebne stvari i sve to poklonili gomirskoj kapelici kod koje su se nastanili. Od tih kaluđera trojici se znaju i imena. Bili su to Aksentije Branković, Visarion Vučković i Mardarije Orlović. Ovi kaluđeri su podigli u Gomirju mali drveni manastir sa crkvom Sv. Jovana Krstitelja. "Mi smo te iste oče", pišu kasnije Gomirci, "od početka uzeli za svoje sveštenike i s velikim pouzdanjem sa njima išli protiv neprijatelja na službu carsku, a posle, kad smo od slavne Komore dobili, nama gomirskom narodu poklonjena mesta (placeve), što je potvrđeno i privilegijama pokojnog cara Ferdinanda, naš gomirski put je ta mesta podelio na ličnosti (na persone). Jedan mali plac dali smo našim vernim ocima (kaluđerima), za koji i danas naši oci na zapoved i službu carsku s nama zajedno idu protiv neprijatelja, ne samo po jedan, nego i po dva i po tri, što mogu posvedočiti naši komandanti i oficiri koji nam zapovedaju. I posle toga, kada smo tu istu krajinu kupili od gospode Frankopana i kad smo dobili potvrdu cesarove svetlosti za našu krajinu koju smo kupili, najpre smo dali jedan lug našoj crkvi i našim vernim ocima, pa smo onda zemlju među se delili. Pored toga luga dali smo nesto gore za crkvenu potrebu, a kada su taj lug iskrčili bilo je čiste zemlje za jedno trideset kosaca, a zemlje koja se ore nisu imali nimalo, nego su prosili te se time hranili. " Čeneći zasluge doseljenih Srba i njihovih kaluđera u odbrani ovog područja od Turaka, grof Vuk Frankopan je dao gomirskim kaluđerima 27. septembra 1619. isključivo pravo ribolova na potoku Ribnjaku od izvora pa sve do reke Dobre u koju utiče.

Posle deobe gomirskog atara, kupljenog od grofova Frankopana, manastir je imao 415 i 1/3 jutra zemlje. Pre toga, manastir je imao malo zemlje. Znamo da je nesto zemlje manastir kupio od nekog Dmitra, zatim da je Janko Mamula poklonio manastiru osam jutara zemlje i da su pojedini hrišćani poklanjali manastiru manje delove svoje zemlje da bi se u manastiru vršile službe za njih i njihove umrle srodnike.

Gomirski kaluđeri su obavljali svesteničku sluzbu ne samo u Gomirju, Vrbovskom i Moravicama nego i u Drežnici, Ponikvama, Ravnoj Gori, Jasenku, Tuku, Mrkopolju, Marindolu i Bojancima. Manastir Gomirje je opsluživao i Žumberak, kad ne bi imao svojih svestenika, sve do polovine XVIII veka. Za to je dobijena i posebna carska dozvola, koja je kasnije samo potvrđivana, na primer 1706. i 1721. "po starim obicajima" . Kad je počelo nasilno unijačenje žumberačkih Srba, proterana su 1750. dva poslednja gomirska kaluđera iz Žumberka. To su bili Gavrilo Musulin i Makarije Višnjić.

Posebno treba istaći da su gomirski kaluđeri oduvek popovali u Jasenku, gde je manastir takođe imao dosta zemlje. Grbić je zapisao narodno predanje da je u Jasenku bio manastir pre nego u Gomirju i da su kaluđeri presli iz Jasenka u Gomirje. Kako je u gomirskom diptihu zapisano da je manastir osnovan 1557. "ali zna se pouzdano da je Gomirje podignuto tek pošetkom sedamnaestog vijeka", Manojlo Grbic misli "da bi ova biljeska mogla odnositi se na crkvu i manastir u Jasenku, a Jasenak je, otkako je Gomirja, svagda pripadao sa svojom zemljom i šumom manastiru Gomirju". Kad je neki Božić Kovačević uzurpirao u Jasenku manastirsku livadu, veliki gomirski sudija Farkas Mihačević, doneo je 4. decembra 1676. presudu prema kojoj ta zemlja pripada manastiru Gomirju. Tako je ostalo vekovima. Jos 1905.posed manastira Gomirja u Jasenku iznosioje 331 jutro i 612 cetvornih hvati. U Jasenku je 1723. usled snega, koji je pao 12. maja i uništio letinu, bio na službi jeromonah Grigorije Gomirac "gladan i zedan" . Tamo se 1762. pominje na službi jeromonah Isaija Radojčić, a pet godina kasnije (1767) u Jasenku umire stari gomirski arhimandrit Rafailo Dobrević.

Manastir Gomirje je imao imovine i u drugim mestima, svakako usled zaveštanja pojedinih pobožnih hrišćana. U Senjskoj Dragi pominje se jedna "luka" koju je manastir dao u zakup nekom Đuri Vukosću za 20 dukata. U Vrbovskom i Mrkopolju manastir je imao po jednu kuću i zemlju, koje su prodane 1768. godine. Od Marindola manastir je primao "vinski desetak", kakav su davali i žumberčani. Iz ponekih sela manastir je primao priloge u žitu ("kvarat psenice po kući"), što se održalo i posle 1774, kad je ostalim manastirima zabranjeno sakupljanje molostinje, s motivacijom da je ova gomirska praksa "isto tako stara kao i sam manastir".

Prva manastirska crkva bila je drvena i sagrađena je, prema kazivanju samih gomiraca, odmah po njihovom doseljavanju u Gomirje. Prema opisu manastira iz 1772, bilo je to 1600. godine, dok su se kasniji istoričari odlučili za sledeće dve godine. Fras navodi da je kamen temeljac postavljen 1601, a Grbić veli da je manastir sagrađen 1602. Po svemu sudeći, sva tri kazivanja su istinita, jer crkva i manastir se ne grade za dan. Ako su krčki kaluđeri dosli 1600. godine, a 1601. položili kamen temeljac novoj crkvi, mogli su je dovršiti i osvetiti tek dogodine, tim pre što je i doseljenim monasima trebalo obezbediti krov nad glavom. Do osvećenja nove crkve, dobegli krčki kaluđeri su se služili malom kapelom koju su Gomirci ranije sagradili svom starom duhovniku "nasred nasega konfina na Gomirju", jer su se i ovi novi kaluđeri " kod nape vipe spomenute kapelice na Gomirju naselili".

U toku celog XVII veka, sve manastirske zgrade bile su drvene građevine. Pored njih je 1621. grof Vuk Frankopan sazidao četvrtastu kulu osmatračnicu sa koje se moglo pratiti kretanje Turaka. Drugu takvu kulu podigao je grof na brdu Stražniku. Tako su i narod, i kaluđeri i manastir uključeni u graničarsku službu, u mučnu dužnost odbrane hrišćanske Europe od turske najezde.

Manastir Gomirje je kao i celo ovo podrucje u Hrvatskoj krajini potpadalo od 1609. pod duhovnu vlast srpskog episkopa koji je rezidovao u manastiru Marči kod Ivanića, u Slavonskoj krajini. Kad su od 1671. na marčansku episkopsku stolicu silom dovedeni unijati, gomirski kaluđeri su zajedno sa kaluđerima manastira Marče i Lepavine dali snažan otpor ovom nasilju, tražeći da im se za episkopa postavi neko od pravoslavnih kaluđera. Zbog toga su morali da pretrpe mnoge neprijatnosti i progone.

~~~

MANASTIR

Car zida manastir Svetih Arhangela,
Na vodi Bistrici dug hiljadu hvata;
Silni su mu stubi od albastra bela,
Temelji od srebra, zidovi od zlata .

Presto Patrijarhov od opala; presto
Carev od rubina, stoji na dva zvera;
Za deset vladika od bisera mesto;
Sto kedrovih stola za sto kaluđera.

Svud grčki mozaik i mletačka freska,
U oknima stražu straže arhangeli,
Iz sviju zidova miriše i bleska.

A prvi put zvona zazvoniće trista,
Kad iz Carigrada vrati se Car smeli,
I teški mač spusti u podnožje Hrista.

Jovan Dučić

--------------------------------------------------------------------------------
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 7:15

MANASTIR KRKA

Tri i po kilometra istočno od Kistanja,u kanjonu Krke, smješten je manastir nazvan po rijeci koja pored njega protiče. Ovaj drevni manastir Krku podigla je srpska princeza Jelena, sestra cara Dušana, udata za hrvatskog kneza Mladena II Šubića, posvetivši ga sv. arhanđelu Mihailu. Bilo je to 1350. godine. Predanje kaže da su manastir na današnjem mjestu osnovali monasi prispjeli iz Svete Zemlje i to iz manastira Sv. arhistratiga Mihaila, kojeg je tamo podigao kralj Milutin. Njih je na to nagovorio ispovijednik princeze Jelene, monah Ruvim. Odgovor na pitanje zašto je baš na tom mjestu podignut ovaj pravoslavni svetoarhangelski manastir možemo potražiti i u tvrdnji starog istoričara Lucijusa koji govori o propovjedima apostola Pavla Dalmatincima u prostoru oko rijeke Krke. Blizina rimskog vojničkog grada Burnuma i katakombe ispod samog manastira osnažuju tu tvrdnju i navode na zaključak da su osnivači Manastira znali za to pa da su upravo tu i ustanovili ovu svetinju.

Pedesetak godina kasnije, 1402., kako stoji u zapisu iznad ulaza, manastir je dograđen.

Od vremena osnivanja pa do našeg vremena manastir Krka je bio i ostao duhovni centar pravoslavnih dalmatinskih Srba, a i šire. Isto tako nije prestao biti molitveno mjesto i jednom broju katolika Hrvata. On je živo svjedočanstvo o duhovnom jedinstvu Srba. Dabrobosanski mitropoliti, kao što su Gavrilo 1578. i kasnije Aksentije i Teodor, administrirali su nad manastirom Krkom. U 17. i 18. vijeku to su činili i neki crnogorski arhijereji, kao npr. sv. Petar Cetinski, ili mitropolit Sava Petrović.

Po blagoslovu patrijarha Pajsija Janjevca i mitropolita Dabrobosanskog Teodora, pri manastiru Krki je 1615. osnovano bogoslovsko učilište. Ono je radilo do 1647. kada su učenici i njihovi nastavnici monasi pred turskom najezdom morali pobjeći najvećim dijelom u Zadar, a jednim dijelom u Sremske Karlovce. Tamo je kasnije jedan izbjegao monah uvezivao knjige, ne bez umjetničkog dara i iskustva, očito donesenog iz manastira Krke. Manastirska bratija se vratila u manastir 1650. godine, a bogoslovija je ponovo otvorena tek 1964. godine.

Poslije Karlovačkog mira iz 1699. namjesnik Filadelfijskog episkopa, pod čijom je jurisdikcijom bila pravoslavna crkva u Dalmaciji, postao je Nikodim Busović. On je imao iskušenja sa unijom, odolio joj je pa je bio gonjen. Poslije izbjeglištva i boravka na Svetoj Gori i Palestini, stanio se u manastiru Krki i tu je po upokojelju bio sahranjen 1707.

Brojni krčki arhimandriti bili su namjesnici nadležnih episkopa, što je manastir Krku činilo i formalnim duhovnim sjedištem pravoslavnih Dalmatinaca. Da pomenemo samo neke: Nikanor Rajević, Nikanor Bogunović. K njima svakako treba pribrojiti potonje nastojatelje krčkog manastira Georgija Miljevića, Makarija Krnetu, Vikentija Kneževića, jeroteja Kovačevića, Amvrosija Kolundžića i brojne druge.

Manastir Krka broji duge vjekove i njihovim tokom se bogatila njegova riznica, pa su u nju prispjevale brojne dragocjenosti neprocjenjive vrijednosti ne samo iz srpskih krajeva nego i iz Jerusalima, Svete Gore, Venecije i carske Rusije. Pomenimo samo epitrahilj sv. Save i Oktoih Božidara Vukovića. Tu su i knjige Vuka Stefanovića Karadžića i Dositeja Obradovića na kojima su oni, kao autori, ispisali svoju posvetu manastiru Krki. Ovome svakako treba pribrojiti i paterik iz 1346. nazvan "bugarski" na čijim koricama piše: "Sija Knjiga manastira Vilendara". U manastirskoj crkvi se čuvaju čestice nekolicine svetiteljskih moštiju kao što su sv. Trifuna, sv. Nikole, sv. Antipe, sv. Haralampija, sv. Vlasija i drugih.

Brojna su imena srpskih velikana koji su posjećivali manastir Krku ili bili u čvrstoj vezi s njim. Uz Dositeja Obradovića i Gerasima Zelića bili su to Simo Matavulj, Nikola Tesla, Mirko Korolija, Miloš Crnjanski, Vladan Desnica i drugi. Pri samom kraju 20. vijeka u manastiru je radila i likovna kolonija, gdje su svoj stvaralački trag ostavili brojni srpski umjetnici.

U toku posljednjeg rata 1991. - 1995. tj. odmah iza njega, manastir je poharan, ali ne bitnije, jer su ga hrvatske vlasti zaštitile od vandalizma. Bio je zapustio od 1995. do 1998. godine. Bogoslovija koja je postojala pri njemu od 1964. premještena je najprije na Divčibare a potom u Srbinje, nekadašnju Foču. Obnovljena je nastojanjem episkopa Dalmatinskog Fotija 2001. godine.

Inače u zapustjeli manastir Krku krajem 1998. najprije je došao mladi monah Gerasim, postrižnik ovog manastira,a potom i otac Dositej kao i otac Mihailo. Sa njima je manastir propojao i postao opet kao što je bio kroz vjekove duhovno središte pravoslavnih Dalmatinaca.

Слика

Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 7:27

Слика

Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 7:34

MANASTIR KRUPA

Manastir Krupa nalazi se podno Velebita, blizu izvora istoimene rijeke. Sagrađen je u vreme kralja Milutina, 1317. Predanje kaže da su mu temelje postavili monasi iz manastira kod današnje Bosanske Krupe. I ovaj manastir, kao i Krka i Dragović, uvijek je dijelio sudbinu sa srpskim pravoslavnim narodom iz tih krajeva, kome je i pripadao. Često je stradao u raznim najezdama. Ipak je iza toga uvijek i obnavljan.

Prvi put od utemeljenja obnavljan je u vrijeme cara Dušana, 1345. O tome svjedoči zapis na svodu manastirske crkve. Srpski kraljevi Milutin, njegov sin Stefan Dečanski, kao i unuk Stefan Dušan, izdavali su manastiru darovnice u vidu zemljišta za izdržavanje, a kasnije su to i Turci potvrđivali fermanima iz Stambola.

Manastir je darivala i mati Angelina, srpska despotica. To je učinila 1494. godine.

U mletačko-turskim ratovima manastir Krupa je teško stradao u više navrata, a osobito 1502. i 1620. U 20. vijeku desilo se isto u dva navrata: 1941. i 1995. Prvi put su ga oskrnavile Pavelićeve ustaše, a drugi put, uprkos nastojanju hrvatske države da ga potpuno zaštiti, znatno su ga opustošili hrvatski građani. Ipak je poslije stradanja svaki put obnavljan. Tako biva i danas.

Velika i temeljna popravka manastira izvršena je 1855. godine, i to uz pomoć Rusije, Srbije i Austrije. Austrijska vlada je uslovila obnovu zahtjevom da manastirski prozori moraju biti izvedeni u gotskom stilu.

Jedan mletački dokument iz prve polovine 18. vijeka potvrđuje predanje da je sjeverno od postojećeg manastira Krupe bio i jedan ženski manastir, od kojeg se danas mogu vidjeti samo ostaci zidina. Ima ostataka i isposničkih kelija u bližoj i daljoj okolini.

Manastir Krupa čuva vrijedna duhovna i kulturna svjedočanstva, uprkos čestim pustošenjima u prošlosti. Šezdesetih godina 20. vijeka otkrivene su freske u manastirskoj crkvi i to one koje je 1622. godine freskopisao hilandarski monah Georgije Mitrofanović, isti onaj inok koji je oslikao Hilandarsku trpezariju. U Krupi su čuvane ikone italo-kritske škole, rad Jovana Apake. Čuva se i čestica moštiju sv. Jeroteja. Tu je i kivot iz manastira Rmnja koji je donesen u Krupu u toku bosansko-hercegovačkog ustanka 1875. godine. Manastirka riznica čuvala je i tri antiminsa: jedan je jerusalimskog patrijarha Teodosija, drugi patrijarha Arsenija IV Šakabente iz 1743. i treći je tzv. Krupski iz 1739. godine.

U manastirskom arhivu čuvana su i 22 turska fermana, od kojih je zanimljiv onaj koji se odnosi na zaštitu manastira Krke,a izdao ga turski sultan Mustafa II u Stambolu.

Brojne bogoslužbene knjige, utvari i druge vrednosti, za manastir je pribavio krupski arhimandrit, veliki putnik i značajni srpski pisac Gerasim Zelić. On kao čvrst borac za pravoslavlje umro je u izgnanstvu, u Budimu 1828. 3elić je prvo svešteno lice koje je bilo član Matice srpske osnovane 1826.godine.

Inače, manastir Krupa je prihvaćao brojna velika pera srpske knjižnjvnosti: uz već pomenutog pisca "Žitija" Gerasima Zelića, u njemu je izvjesno vrijeme boravio i Dositej Obradović; njegov savremenik i zemljak, učitelj Vasilije; Simo Matavulj je u manastiru boravio četiri godine i, prema sopstvenom iskazu tu naučio skrivene ljepote srpskog jezika.

Trudom episkopa Dalmatinskog GG Fotija, danas je manastir Krupa pojući, a sa umnožavanjem bratstva, koje se očekuje uz oca Gavrila, nastupiće i bolji dani.



Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 7:35

MANASTIR KRUPA

Manastir Krupa nalazi se podno Velebita, blizu izvora istoimene rijeke. Sagrađen je u vreme kralja Milutina, 1317. Predanje kaže da su mu temelje postavili monasi iz manastira kod današnje Bosanske Krupe. I ovaj manastir, kao i Krka i Dragović, uvijek je dijelio sudbinu sa srpskim pravoslavnim narodom iz tih krajeva, kome je i pripadao. Često je stradao u raznim najezdama. Ipak je iza toga uvijek i obnavljan.

Prvi put od utemeljenja obnavljan je u vrijeme cara Dušana, 1345. O tome svjedoči zapis na svodu manastirske crkve. Srpski kraljevi Milutin, njegov sin Stefan Dečanski, kao i unuk Stefan Dušan, izdavali su manastiru darovnice u vidu zemljišta za izdržavanje, a kasnije su to i Turci potvrđivali fermanima iz Stambola.

Manastir je darivala i mati Angelina, srpska despotica. To je učinila 1494. godine.

U mletačko-turskim ratovima manastir Krupa je teško stradao u više navrata, a osobito 1502. i 1620. U 20. vijeku desilo se isto u dva navrata: 1941. i 1995. Prvi put su ga oskrnavile Pavelićeve ustaše, a drugi put, uprkos nastojanju hrvatske države da ga potpuno zaštiti, znatno su ga opustošili hrvatski građani. Ipak je poslije stradanja svaki put obnavljan. Tako biva i danas.

Velika i temeljna popravka manastira izvršena je 1855. godine, i to uz pomoć Rusije, Srbije i Austrije. Austrijska vlada je uslovila obnovu zahtjevom da manastirski prozori moraju biti izvedeni u gotskom stilu.

Jedan mletački dokument iz prve polovine 18. vijeka potvrđuje predanje da je sjeverno od postojećeg manastira Krupe bio i jedan ženski manastir, od kojeg se danas mogu vidjeti samo ostaci zidina. Ima ostataka i isposničkih kelija u bližoj i daljoj okolini.

Manastir Krupa čuva vrijedna duhovna i kulturna svjedočanstva, uprkos čestim pustošenjima u prošlosti. Šezdesetih godina 20. vijeka otkrivene su freske u manastirskoj crkvi i to one koje je 1622. godine freskopisao hilandarski monah Georgije Mitrofanović, isti onaj inok koji je oslikao Hilandarsku trpezariju. U Krupi su čuvane ikone italo-kritske škole, rad Jovana Apake. Čuva se i čestica moštiju sv. Jeroteja. Tu je i kivot iz manastira Rmnja koji je donesen u Krupu u toku bosansko-hercegovačkog ustanka 1875. godine. Manastirka riznica čuvala je i tri antiminsa: jedan je jerusalimskog patrijarha Teodosija, drugi patrijarha Arsenija IV Šakabente iz 1743. i treći je tzv. Krupski iz 1739. godine.

U manastirskom arhivu čuvana su i 22 turska fermana, od kojih je zanimljiv onaj koji se odnosi na zaštitu manastira Krke,a izdao ga turski sultan Mustafa II u Stambolu.

Brojne bogoslužbene knjige, utvari i druge vrednosti, za manastir je pribavio krupski arhimandrit, veliki putnik i značajni srpski pisac Gerasim Zelić. On kao čvrst borac za pravoslavlje umro je u izgnanstvu, u Budimu 1828. 3elić je prvo svešteno lice koje je bilo član Matice srpske osnovane 1826.godine.

Inače, manastir Krupa je prihvaćao brojna velika pera srpske knjižnjvnosti: uz već pomenutog pisca "Žitija" Gerasima Zelića, u njemu je izvjesno vrijeme boravio i Dositej Obradović; njegov savremenik i zemljak, učitelj Vasilije; Simo Matavulj je u manastiru boravio četiri godine i, prema sopstvenom iskazu tu naučio skrivene ljepote srpskog jezika.

Trudom episkopa Dalmatinskog GG Fotija, danas je manastir Krupa pojući, a sa umnožavanjem bratstva, koje se očekuje uz oca Gavrila, nastupiće i bolji dani.



Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 7:39

Слика



Слика

[/img]
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 7:41

MANASTIR DRAGOVIĆ

Uz manastire Krku i Krupu manastir Dragović je kroz dugi niz vjekova bio duhovni oslonac srpskom pravoslavnom narodu u Dalmaciji. Podignut je krajem 14. vijeka, nekoliko godina poslije Kosovske bitke, 1395. Smješten uz rijeku Cetinu, nedaleko Vrlike, u lijepom predjelu, u više je navrata doživljavao ružna i teška vremena. Sa prvobitnog mjesta premještan je još dva puta. Uz to,upoznao je nekoliko teških najezda inorodnih i inovjernih, nakon čega je za izvjesno vrijeme zapušćivao. Godine 1480. turska navala ga je opustošila i razagnala monahe kojekuda. Nakon toga stajao je pust dvadeset godina, a onda je obnovljen. Nešto više od sto godina kasnije, 1590., njegovi monasi gonjeni gladnom godinom, obreli su se u manastiru Grabovcu, u današnjoj Mađarskoj, koji su 35 godina ranije osnovala njihova manastirska sabraća, gonjena takođe teškim prilikama u zlim vremenima. Iza toga bio je pust sedamdeset godina, a onda ga je 1694. obnovio episkop Nikodim Busović. Četiri godine kasnije manastir je stigla nova bijeda; pred turskom najezdom monasi su napustili manastir. Mletačka vlada ih je prihvatila i osugurala im smještaj u selu Bribiru i tu im dala zemljište za novi manastir i oko 50 jutara zemlje kod Kistanja.

Poslije Karlovačkog mira 1699. godine Cetinska krajina je potpala pod mletačku vlast pa su se dragovićki monasi vratili u svoj manastir, a njihovu crkvicu su poslije upokojenja episkopa Nikodima, dakle onu kod Bribira, prisvojili rimokatolici.

Nestabilno tlo, na kojem je bio sagrađen manastir, i velika vlaga na tom mjestu ponukali su manastirsku bratiju da izmjeste manastir na bolje mjesto. Po dozvoli mletačke vlade godine 1777. jeromonah Vikentije Stoisavljević je to i započeo. Novi manastir je osnovan na mjestu zvanom Vinogradi. Njega je kasnije dovršio iguman Jerotej Kovačević. Osvećenje manastira i nove crkve bilo je 20. avgusta 1867. g.

Međutim, samo nešto manje od sto godina kasnije, obistinile su se riječi manastirskog ljetopisaca koji je zapisao: "Od svih manastira Dragović je sreće najhudije". Pedesetih godina 20. vijeka zbog izgradnje hidroelektrane na Cetini manastir je ponovo izmješten, a više hiljada srpskog pravoslavnog naroda iz plodne cetinske doline raseljeno je, mahom u Srbiju.

Zlu sudbinu koju je ljetopisac uočio manastir Dragović je doživio i 1995, godine i podjelio je sa srpskim pravoslavnim narodom iz Dalmacije. Ponovo je opustošen. Mada je imao izrazitu nenaklonjenost istorijske sudbine, Dragović je do 1995. godine čuvao u svojoj biblioteci i riznici velike dragocjenosti. Tu se mogao vidjeti oktoih iz 14. vijeka, minej za mjesec maj iz 1531. godine, pisan u Studenici, jedna knjiga štampana u Ostrogu 1594., krmčija štampana u Moskvi 1653. itd. Radoznalci će se obradovati i kratkim zapisima Dositeja Obradovića, koji je na svojim putovanjima svraćao i u manastir Dragović. Isto je činio kasnije i njegov sabrat po peru veliki srpski pjesnik Laza Kostić, kao i njegov prijatelj srpski pisac Simo Matavulj.

U manastirskoj riznici čuvao se antimins patrijarha Arsenija Čarnojevića iz 1692. i dva jerusalimskog patrijarha Dositeja od 1701. godine. Tu se čuvao, među ostalim, i ručni krst igumana Vasilija iz Kosjereva od 1739. godine.

Brojni su zaslužnici za obnovu i napredak manastira Dragovića. Da pomenemo samo neke: to su Vikentije Stoisavljević, Stefan, Jerotej Kovačević, Leontije Milković, Georgije Adamović, Stefan Dubajić, Ilarion Torbica, Sevastijan Jović itd. Za obnovu i napredak manastira osobito su zaslužni episkopi Nikodim Busović, Stefan Ljubibratić, Danilo Pantelić, a u najnovije doba, u ovom vremenu episkop Dalmatinski G.G. Fotije. Njegovim nastojanjem manastir se obnavlja i izvjesno je da da će on dobiti stari sjaj i umnoženo bratstvo, koje će kao i njihovi prethodnici služiti Bogu i narodu.

Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 8:15

VIDOVDAN U DALMATINSKOJ LAZARICI

Na praznik Svetog kneza Lazara 28.juna 2005.g. Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Sveta Lazarica na dalmatinskom Kosovu. Na ovom crkveno-narodnom saboru prisustvovali su svi sveštenici Eparhije dalmatinske sa vjernicima. Manastir Sveta Lazarica je zavjetni hram pravoslavnih Dalmatinaca. Sazidan je 1889.g. a crkva Lazarica je proglašena manastirom 1939.g. u vreme Episkopa dalmatinskog G.G. Irineja (Đorđevića).
Po blagoslovu Njegovog Preosveštenstva Episkopa dalmatinskog G.G. Fotija u manastiru Lazarica (metohu manastira Krke) će ove godine početi obnova. U planu je da manastir Lazarica dobije svoje bratstvo i da bude mjesto stalnog okupljanja pravoslavnih Dalmatinaca. Za sve informacije vezane za manastir Lazaricu vjernici koji su zainteresovani za pomoć mogu se obratiti:
Jerej Milorad Đurđević
Mob.:+385 91 594 3824
ili u manastir Krka
tel: +385 22 763 230;+385 22 763 235.

Svim priložnicima blagodarimo.



VA IME OCA I SINA I SVETOGA DUHA

Godine Gospodnje 1889. osveti se pravoslavni hram u Dalmatinskom Kosovu metoh slavnog manastira Svetoga Arhanđela Mihaila (na reci Krki) — i posveti se slavljenju: Boga i Svetoga Cara Lazara Srpskoga, mučenika kosovskoga i predvoditelja naroda srpskoga u Carstvo Nebesko.
Na Vidovdan, godine Gospodnje 1939. ovaj hram svečano proslavi pedeset godina svoga služenja Bogu i proslavljanja Svetoga Lazara, stekavši ime velike svetinje u srpskom Pravoslavlju.
Po želji pravoslavnog naroda u Dalmaciji — izraženoj u sednici Kosovskog crkveno-opštinskog saveta od 1/14. IV, u prisustvu Naše Smirenosti — ovaj slavni hram, kao metoh manastira Svetoga Arhanđela, treba od sada da se smatra manastirom, pa da se — Božijom pomoći, molitvama Svetoga Cara Lazara i prilozima svih blagočestivih duša — pripremi sve što je potrebno da se manastirom i zvanično proglasi, sa imenom

Sveta Lazarica

A da bismo odali dužnu slavu Bogu i Svetom Lazaru za sve do sada obilno primljene milosti i sve do sada i od sada uslišene molitve u njemu, proglašavamo Svetu Lazaricu zavetnim hramom, pa prvi, pred Bogom i Svetim Lazarom, činimo jedan zavet, uz skromni prilog Svetoj Lazarici, pa se ovako iz sveg srca i sve duše Bogu i Sv. Lazaru molimo:
BOŽE MILOSTI I SVAKE UTEHE, Bože pravedni, čovekoljubivi — koji si u času strašnom uslišio molitve Svetoga Lazara Srpskog, i otvorio mu put u Carstvo Nebesko, a njegovu junačku vojsku prispodobio Tvojim slavnim silama nebeskim — neka je slava preslavnom imenu Tvome i svetoj volji Tvojoj!
Tebi se molimo, milosrdni Gospode, čuj rod naš kad god Tebi zavapi i oči svoje podigne. Čuvaj ga, uči i vodi kao Svetoga Lazara i svu njegovu duhovnu decu kroz vekove!
Sveti Care — Mučeniče, Bog te proslavi na nebu i na zemlji; pomozi da budemo dostojni slave tvoje vo vjeki!
Evo nas okupljenih oko imena tvoga i slave tvoje; blagoslovi nas blagoslovom tvojim!
Mnoge blagočestive duše sve više privlači Sveta Lazarica tvoja. Dolaze i dolaziće da izliju bole, ispovede grehe, okrepe nade, izmole zdravlja duši i telu, napretka svome domu i svojim časnim naporima, da preporuče svoje žive i upokojene milosti Božijoj i bogougodnim molitvama tvojim. Primi ih i prigrli, ugodniče Božji, pa iznesi molitve njihove pred presto Svevišnjega!
Proslavi ovu svetinju našu i tvoju nadaleko, obiljem milosti i silom molitava tvojih kod Gospoda, da se slavi ime tvoje vo vjeki vjekov. Amin.

Tako ti se moli, ugodniče Božji i slavo srpskog Pravoslavlja,



Smireni srpsko-pravoslavni vladika dalmatinski

+ Irinej



U Svetoj Lazarici,

na Vidovdan, ljeta Gospodnjeg 1940.

svojeručno



MANASTIR SVETA LAZARICA
NA DALMATINSKOM KOSOVU

Zbog daljine i broja vjernika davno se osjećala potreba za podizanje još jednog hrama u Kosovskoj dolini. Zalaganjem i inicijativom velikog graditelja i zaslužnog vladike Stefana Kneževića (1853—1890) počelo je 1874. godine zidanje nove crkve u selu Zvjerincu, na glavici, u Kosovu (desetak kilometara južno od Knina). Te iste godine je vladika Stefan osvetio temelje ove crkve i posvetio ih sv. Joakimu i Ani.
Međutim, kada je hram bio završen Vladika je promjenio patrona, i ovu crkvu posvetio Svetom Velikomučeniku Srpskom Knezu Lazaru. Razlog za ovo je sasvim jasan. Vladika je morao da krije ovu ideju od austrijskih vlasti do završetka podizanja crkve. Drukčije bi sigurno vlasti omele ovu akciju da su znale da će crkva biti posvećena Svetom Knezu Lazaru, čiji kult je u ono vrijeme značio oživljavanje kosovske ideologije među pravoslavnim Srbima u Dalmaciji. To je bilo vrijeme nacionalne i vjerske borbe našeg naroda i Crkve u Dalmaciji za biti ili ne biti. Kao i u čitavom nizu drugih poduhvata, vladika Stefan je i ovdje uspio. Od dana osvećenja, crkva Lazarica je postala veliko duhovno svjetilište. Na Vidovdan svake godine u nju su se slivale velike mase naših vjernika iz čitave Dalmacije.
Podizanje ove crkve je trajalo petnaest godina. Narod je pričao da je Vladika namjerno odugovlačio završetak ove crkve zbog teških političkih prilika i čekanja na jubilarnu 1889. godinu. Tada je cjelo Srpstvo slavilo 500-godišnjicu Kosovske bitke. Crkva je dovršena i svečano tronosana na Vidovdan 1889. godine. Ta svečanost je prevazišla sve ranije naše crkvene manifestacije u Dalmaciji. „Srpski list" je zabilježio da je bilo oko 7.000 prisutnih vjernika i „koliko je srpstva, osim dviju srpskijeh država, ovakve svečanosti nije bilo i nigdje se ovako nije proslavio Vidovdan". (Srpski list, br. 25, 1889).
Tom prilikom je pisao Stevo Bjelić: „Na taj način je osvetio Lazaricu popularni Vladika Stefan Knežević. On je nju podigao uz saradnju i pomoć Kosovljana i falange probuđenih dalmatinskih Srba pod vođstvom umnoga, poštenog i borbenog Save Bjelanovića. S tim su se dalmatinski Srbi pokazali dostojni svog kosovskog porijekla: podigli su svoje Dalmatinsko Kosovo, kao rasadnik narodne misli na zapadu, i na njemu ozidali Lazarevu crkvu kao znak da se i u Dalmaciji poštuje i slavi onaj ko za krst časni i slobodu zlatnu položi glavu svoju". (Glas Privredno--kulturne matice za Sjevernu Dalmaciju, 1889, br. 15—16, juni 20).
Crkva Lazarica je sazidana od tesanog kamena u obliku krsta. Prvobitni zvonik je bio preslica. Inicijativom blaženo-počivšeg episkopa Irineja Đorćevića podignut je 1935. godine novi zvonik, koji je te „svetosavske godine" osvetio srpski patrijarh Varnava uz sasluženje episkopa: ohridskobitoljskog Nikolaja, gornjokarlovačkog Maksimilijana, zahumskohercegovačkog Tihona, dalmatinskog Irineja, vikarnog sremskog Save i oko sedamdeset sveštenika.
Unutrašnjost ovoga hrama je ukrašena vrlo dragocenim ikonostasom koji je u ono vrijeme stajao 2.400 kruna. Nabavljen je prilozima naših vjernika iz čitave Dalmacije. U ljetopisu parohije kosovske piše da „ljepšeg, ukusnijeg i dragocjenijeg u cijeloj Dalmaciji nema". Episkop Nikodim Milaš je 1889. godine poklonio ovom hramu jednu divnu i vrlo veliku ikonu Svetoga Kneza Lazara. Skupocjeni polije-lej i nekoliko vrlo vrijednih ikona je poklonio 1902. godine „čestiti starina Konstantin Petrović, dobri Srbin pravoslavni iz Zemuna, a nastanjen u Štajerskom Gracu". Tako se kaže u ljetopisu parohije kosovske. Jedan krst od umjetničke vrijednosti poklonio je Klaudije Šupuk iz Šibenika. Pored ovog plemenitog hrišćanina, bilo je još katolika Hrvata, znatan broj, koji su prilagali i danas prilažu ovome hramu.
U toku prošloga rata ovaj hram je bio oštećen i propadao je za čitav niz posleratnih godina. Prilozima pobožnih Kosovljana, u zavičaju i iseljeništvu, obnovljen je u toku 1964. i 1965. godine.
Međutim, crkva Lazarica je opet postradala od poslednjeg zemljotresa, koji je 1970. godine pogodio Kninsku krajinu. Na njoj su morali ponovo da se vrše veliki radovi. Potpuno je srušena cijela krovna konstrukcija pa je postavljena nova, utvrđena betonskim gredama. Izvršeni su svi potrebni radovi na zvoniku, fasadi i unutrašnjosti ove crkve. Utrošene su velike sume novca, primljenog najvećim djelom od pobožnih iseljenika iz ovoga kraja. Crkva je ponovo sinula u svojoj prvobitnoj ljepoti. Svečano osvećenje obnovljenog hrama izvršeno je na Vidovdan 1973. godine.

Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 8:17

MANASTIR SVETE VELIKOMUČENICE NEDJELjE
PRVI ŽENSKI MANASTIR
U EPARHIJI DALMATINSKOJ

Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je 17.jula 2005.g. Svetu Arhijerejsku Liturgiju u zavjetnom hramu Svete velikomučenice Nedjelje u Oćestovu. Tom prilikom je ovaj hram proglašen ženskim manastirom. Tako je manastir Svete velikomučenice Nedjelje postao šesti manastir i prvi ženski manastir u Eparhiji dalmatinskoj.
Ovom poznatom dalmatinskom saboru kao i proglašenju manastira Oćestova bilo je prisutno nekoliko hiljada vjernika koji po tradiciji dolaze na hodoćašće ovoj svetinji.



MANASTIR OĆESTOVO
-kratka istorija-

Izgradnja zavetne crkve Eparhije dalmatinske Svete Velikomučenice Nedelje u Oćestovu počela je 1928. godine, jer su pravoslavni dalamtinci, a posebno stanovnici mesta Oćestova želeli da podignu crkvu u mestu rođenja velikoga Episkopa dalmatinskog Stefana Kneževića (1853-1890). Crkva je posvećena Svetoj Velikomučenici Nedelji, koja uživa posebno poštovanje među pravoslavnima u Dalmaciji, što potvrđuje i veliki broj drugih crkava podignut u njen spomen.

Do svog osvećenja 1960. godine, crkva Svete Nedelje pripadala je pađenskoj parohiji, a od 1960. godine postaje samostalna parohijska crkva. Pravoslavni dalmatinci su se po tradiciji okupljali na saboru u Oćestovu prve nedelje posle Petrovdana, kada je u ovoj zavetnoj crkvi Eparhije dalmatinske svečano proslavljan praznik Svete Velikomučenice Nedelje.

Zbog velikog značaja ove zavetne crkve Eparhije dalmatinske, koja je kroz svoju istoriju već postala mesto hodočašća i poklonjenja, kako pravoslavnih tako i rimokatolika i predstavnika drugih veroispovesti, Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski g.g. Fotije svojom odlukom E. br. 169/05 od 13. 07. 2005. godine crkvu Svete Velikomučenice Nedelje u Oćestovu proglasio je manastirom.

Proglašenjem manastira Oćestovo, ako Bog da, ovo već projavljeno sveto mesto će postati mesto neprestanog okupljanja i duhovnog preporoda bogočežnjivih ljudi ovoga kraja, a i svih onih koji će u buduće, sa strahom Božijim, verom i ljubavlju dolaziti ovoj svetinji.



ŽITIJE SVETE VELIKOMUČENICE NEDJELjE

20./7.juli

U vreme hristobornih careva Dioklecijana i zeta njegova Maksimijana življahu u Anadoliji dve pobožne stare duše, Dorotej i Jevsevija. Oni bejahu pobožni hrišćani, behu bogati, ali i bezdetni. Neprestanom molitvom oni isprosiše od Boga jedno čedo, ovu svetu Nedelju.

Od detinjstva Nedelja sebe posveti Bogu uzdržavajući se od svega što raskalašna deca čine. Kada odraste, krasna telom i dušom, navališe mnogi prosci, no ona ih sve odbi govoreći, da je ona sebe obručila Hristu Gospodu, i da ništa ne želi do samo da umre kao devojka. Jedan od tih odbijenih prosaca optuži i Nedelju i njene roditelje caru Dioklecijanu kao hrišćane. Car naredi te mučiše roditelje nedeljine, i posle muka protera ih u grad Melitinu, gde u mukama za Hrista skončaše.

Svetu Nedelju pak pošlje Dioklecijan Maksimijanu na sud. Kako Nedelja potvrdi svoju veru u Hrista pred Maksimijanom, naredi ovaj te je položiše po zemlji i šibaše volovskim žilama. Potom predade je car vojvodama, najpre Ilarionu, a posle smrti ovoga Apoloniju. Ovi je mučiše zverski na sve moguće načine, no sve beše uzalud. Kada Nedelja sveta ležaše u tamnici sva u ranama, javio joj se Hristos Gospod, isceli je i reče joj: „Ne boj se, Nedeljo, muka, blagodat je moja s tobom.“ I zaista blagodat Hristova spase ovu mučenicu i od ognja i od zverova, gde sudije bezbožne mišljahu, da će ona sresti sigurno smrt.

Videći čudesno spasenje Nedelje od tolike smrti, mnogi neznabošci poverovaše u Hrista. No svi biše posečeni. Reče sveta Nedelja Apoloniju: „Nikojim načinom ne možeš me odvratiti od vere moje. Baciš li me u oganj, imam primer Tri Otroka; baciš li me pred zverove, imam primer Danila; baciš li me u more, imam primer Jone proroka; predaš li me maču, setiću se Česnoga Preteče. Za mene je život za Hrista umreti.“ Tada naredi Apolonije, da je mačem poseku. Nedelja kleče na kolena i uzdiže ruke k nebu, pa se pomoli Bogu, da Bog pomiluje i spase sve one, koji budu spomen njen slavili, i da upokoji njenu dušu zajedno sa dušom njenih roditelja. Svršivši molitvu ona predade dušu svoju Bogu pre nego što se mač spusti na njenu glavu. Česno postrada i preseli se u večnu radost 289. godine u Nikomidiji.

Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 8:22

Arhijerejsko namjesništvo ličko

Parohije:

Bjelopolje – hram Sv. Petke ( hram u toku Drugog svjetskog rata vevastiran, nakon rata u porti hrama napravljena pilana koja se i danas nalazi na istom mjestu) hram Sv. oca Nikolaja u Frkašiću, hram Sv. velikomučenika Georgija ( spaljen u toku Drugog svjetskog rat, obnovljen 1991-1995). Parohiju sačinjavaju Bjelopolje, Tuk, Vedašić, Donji i Gornji Frkašić, Grabušić i Ponor.

Lučani – hram Sošestvija Sv. Duha u Prokikama ( 1700, porušen 1948. godine), hram Preobraženja Gospodnjeg u Brinju ( 1939, obnovljen 1990. godine). Parohiju sačinjavaju : Brinje, Prokike, Dobrica, Rajačići, Rapajin Do i Županj.

Brlog – hram Sv. Save ( 1740, spaljen 1991-1995. godine, u toku je obnova hrama), parohiju sačinjavaju : Brlog, Brloška Dubrava, Drenov Klanac, Srpsko Polje, Melnice i Vratnik.

Bruvno – hram Rođenja Sv. Jovana Preteče ( 1860, stradao 1941-1945 godine, djelimično obnovljen 1989. godine).

Bunić – hram Sv. oca Nikolaja ( 1867, 1942. godine spaljen), parohiju sačinjavaju : Bunić, Šalamunić, Kozjan i Ljubovo.

Visuć – hram Sv. oca Nikolaja ( 1733, stradao 1941-1945. godine)

Vrebac – hram Pokrova Presvete Bogorodice ( 1867. godine, srušen nakon Drugog svjetskog rata). Parohiju sačinjavaju Vrebac sa zaseocima : Zavođe i Pavlovac.

Vrelo Korenice – hram Uspenja Presvete Bogorodice ( 1904. godine, stradao 1943 i 1947. godine). Parohiju sačinjavaju : Radanovac, Homoljac, Rudanovac, Jezerak, Prisjeka i Rijeka.

Vodoteč – hram Sv. Arhangela Mihaila ( srušen nakon Drugog svjetskog rata, ostali temelji hrama). Parohiju sačinjavaju : Ivakuša, Škalić, Gostovo Polje, Vojvoduša i Tužević.

Gornje Vrhovine – hram Sv. oca Nikolaja ( 1747. godine, spaljen tokom Drugog svjetskog rata, srušen nakon rata), hram Sv. Velikomučenika cara Lazara u Plitvičkom Ljeskovcu ( srušen tokom Drugog svjetskog rata, obnovljeni temelji hrama ), hram Uspenja Presvete Bogorodice u Turjanskom . Parohiju sačinjavaju : Gornje Vrhovine, Gornji i Donji Babin Potok, Turjanski i Plitvički Ljeskovac.

Donje Vrhovine – hram Sv. Arhangela Mihaila i Gavrila ( 1764, obnovljen 1973. godine, oštećen 1995. godine). Parohiju sačinjavaju : Vrhovine, Dugi Do i Rudopolje.

Gospić – hram Sv. Velikomučenika Georgija ( 1785. godine, obnovljen 1964, srušen 1992. godine, na mjestu hram izgrađeno parkiralište). Parohiju sačinjavaju : Gospić, Jasikovac, Lipe, Vedro Polje, Gljivari, Klisa, Kamenuša i Počuče.

Gračac – hram Vaznesenja Gospodnjeg ( 1874. godine, stradao 1941-1945, srušen do temelja 1954. godine. Hram Uspenja Presvete Bogorodice u Deringaju. Kapela Sv. ap i jev. Maraka – Svetinja – na Velebitu ( 1863 godine, stradao u Drugom svjetskom ratu. Parohiju sačinjavaju : Gračac, Tomingaj, Kijani, Deringaj, Omsica, Grab, Vučipolje, Vraca i Glavica.

Dabar – hram Uspenja Presvete Bogorodice ( 1770. godine srušen od starne partizana 1941-1945. godine). Parohiju sačinjavaju : Glibodol, Mala Kapela, Živica, i Petrinjić Polje.

Debelo Brdo – hram Rođenja Presvete Bogorodice ( 1762. godine, uništen 1946. godine), parohiju sačinjavaju : Debelo Brdo, Jošani, Pećani i Bunčić.

Divoselo – hram Rođenja Presvete Bogorodice ( 1873. godine, uništen tokom Drugog svjetskog rata), hram Sošestvija Sv. Duha ( 1840. godine, uništen 1949. godine). Parohiju sačinjavaju : Divoselo, Čitluk, Ornice i Ribnik.

Dobro Selo – hram Sv. apostola Petra i Pavla ( 19. vijek, srušen od 1941-1945. godine), parohiju sačinjavaju : Gornji Lapac i Boričevac.

Doljani – hram Rođenja Presvete Bogorodice (1782. godine, srušen 1948. godine, započeta obnova 1990. godine)

Lički Doljani – hram Rođenja Presvete Bogorodice ( 1799. godine, oštećen 1941-1945. godine).

Zalužnica – hram Sv. apostola Petra i Pavla ( 1770. godine, oštećen 1941-1945. godine, obnovljen 1987. godine). Parohiju sačinjavaju : Čelina, Brakusova Draga i Podhum.

Zrmanja – hram Sv. oca Nikolaja ( spaljen 1953. godine), hram Sošestvija Sv. Duha u Klancu ( spaljen u Drugom svjetskom ratu, obnovljen 1973. godine, strado 1995. godine). Parohiju sačinjavaju : Vrelo, Kom i Palanka.

Jošani – hram Sv. Save ( 1881. godine spaljen u Drugom svjetskom ratu), filijalni hram Rođenja Sv. Jovana Preteče ( 1701. godine demoliran u Drugom svjetskom ratu).

Komić – hram Sv. oca Nikolaja ( 1778. godine, spaljen u Drugom svjetskom ratu, srušen nakon rata). Parohiju sačinjavaju : Komić i Poljice.

Korenica – hram Sv. Arhangela Mihaila i Gavrila ( spaljen 1943. godine, uništena arhiva i dragocjenosti). Parohiju sačinjavaju : Vranovača, Vrpile, Ponori, Oravan, Šeganovac, Mihaljevac, Jasikovac, Gradina i Kelebovac.

Kosinj – hram Sv. oca Nikolaja ( 1873. godine), hram Sv. Arhangela u Lipovom Polju podignut ( 1803. godine). Parohiju sačinjavaju : Kosinj, Donji i Gornji i Lipovo Polje.

Krbavica – hram Sv. proroka Ilije ( stradao 1941-1945. godine), hram Pokrova Presvete Bogorodice u Trnavcu ( 1896. godine srušen 1941-1945. godine.

Donji Lapac – hram Silaska Sv. Duha ( 1789. godine, srušen nakon Drugog svjetskog rata, u izgradnji novi hram). Parohiju sačinjavaju : Praovac i Dnopolje.

Mazin – hram Rođenja Presvete Bogorodice ( 1775. godine oštećen 1941-1945. godine, otpočeta obnova 1991. godine).

Medak – hram Rođenja Sv. Jovan Preteče ( 1688. godine, 1724. godine i 1867. godine, obnovljen 1990. godine), hram Sv. Jovana Preteče na Velebitu, kapela Sv. velikomučenika Georgija.

Mekinjar – hram Sv. Velikomučenika Georgija ( 1749. godine, spaljen u Drugom svjetskom ratu).

Mogorić – hram Prenosa moštiju Sv. oca Nikolaja ( 1766. godine, srušen 1949. godine). Parohiju sačinjavaju : Buljnize, Krčevine i Milojevići.

Mutilić – hram Preobraženja Gospodnjeg ( 1745. godine, spaljen u Drugom svjetskom ratu). Filijalni hram Sv. oca Nikolaja na Udbini ( srušen u Drugom svjetskom ratu). Parohiju sačinjavaju : Mutilić, Udbina, Rebić, Ćojluk, Ondić, Klapavice, Poljice i Kurjak.

Nebljusi – hram Sv. proroka Ilije (1795. godine, oštećen 1941-1945. godine, obnovljen 1964 i 2003. godine). Parohiju sačinjavaju: Kruge, Melinovac, Međudražje, Skočaj i Zavalje.

Osredci – hram Sv. Petke ( 1806. godine, oštećen 1941-1945. godine), hram Pokrova Presvete Bogorodice u Tiškovcu (1874. godine, demoliran 1941-1945. godine). Parohiju sačinjavaju : Dugopolje, Kaldrma, Zavlaka, Tiškovac, Vagan i Drenovac.

Ostrvica – hram Vaznesenja Gospodnjeg ( 1840. godine, srušen u Drugom svjetskom ratu). Filijalni hram Vozdiženija Časnog Krsta u Barletima (srušen u Drugom svjetskom ratu). Parohiju sačinjavaju: Ostrvica i Barlete

Otočac - hram Sv. Velikomučenika Georgija (1863. godine, obnovljen 1971. godine), hram Sv. Jovana Krstitelja u Starom Selu (1742. godine, obnovljen 1990. godine, spaljen 1992. godine), kapela Sv. oca Nikolaja u Otočcu.

Ličko Petrovo Selo – hram Sv. apostola Petra i Pavla (1892. godine, spaljen 1941-1945. godine, obnovljen 1973. godine). Parohiju sačinjavaju: Petrovo Selo. Željava, Novo Selo, Arapov Do, Rešetar.

Ploča – hram Sošestvija Sv. Duha (1719. godine, srušen do temelja 1949. godine), kapela Sv. Petke u Kiku, prenesena iz Raduča 1809. godine, srušena u Drugom svjetskom ratu. Parohiju sačinjavaju: Gornje i Donje Ploče.

Podlapača – hram Uspenja Presvete Bogorodice (1750. godine, srušen u Drugom svjetskom ratu). Parohiju sačinjavaju: Švračkovo Selo, Pišać, Tolić.

Popina Velika – hram Sv. proroka Ilije (1876. godine, djelimično stradao 1941-1945. godine).

Počitelj – hram Uspenja Presvete Bogorodice (1725. godine, srušen na Bogojavljanje 1949. godine). Parohiju sačinjavaju: Sitnik, Njegovani i Ljubojevići.

Pribudić – hram Sv. Petke (obnovljen 1902. godine, djelimično stradao 1941-1945. godine). Parohiju sačinjavaju: Pribudić i Kusac.

Raduč – hram Sv. proroka Ilije (1725. godine, obnovljen 1988. godine), Filijalni hram Sv. Luke (ruševine, izgorio prije Prvog svjetskog rata, miniran 1949. godine) Parohiju sačinjavaju: Raduč, Lipać, Vašica, Drenovac, Kruškovac.

Senj – hram Uspenja Presvete Bogorodice (1790. godina, srušen u Drugom svjetskom ratu) Parohiju sačinjavaju: Selce i Jablanac.

Smiljan – hram Sv. apostola Petra i Pavla (1765. godine, spaljen u Drugo svjetskom ratu, obnovljen 1990. godine). Parohiju sačinjavaju: Smiljan, Bužin, Karlobag, Bogdanić, Ljutaća, Selište, Ponor i Rasovača.

Srb – hram Uspenja Presvete Bogorodice (1877. godine, spaljen u Drugom svjetskom ratu, obnovljen 1970. godine, miniran 1995. godine). Parohiju sačinjavaju: Kupirovo i Neteka.

Srednja Gora – hram Rođenja Presvete Bogorodice (1871. godine, srušen poslije Drugog svjetskog rata)

Studenci – hram Sv. apostola Jevanđelista Luke, Filijalni hram Rođenja Presvete Bogorodice (1774. godine). Parohiju sačinjavaju: Studenci, Klepovac, Sveti Marko, Kvarte, Konjsko Brdo, Mlakva.

Suvaja – hram Vaznesenja Gospodnjeg (1878. godina) i hram Sv. apostola Jevanđeliste Luke (1876. godina). Parohiju sačinjavaju: Zaklopac, Brotinja, Dabašnica, Zalužje, Gornja Suvaja, Brestovac.

Švica – hram Vaskrsenja Gospodnjeg (1742. godine, obnovljen 1990. godine). Parohiju sačinjavaju: Goriči i Bjeljevine.

Široka Kula – hram Uspenja Presvete Bogorodice ( 1892. godina, srušen u Drugom svjetskom ratu). Parohiju sačinjavaju: Široka Kula, Lički Osik, Čukovac, Gruntuša, Ljubovo, Podovi, Klenovac, Kuzmanovača.

Škare – hram Sv. oca Nikolaj (1848. godine, miniran nakon Drugog svjetskog rata, obnovljen 1978. godine, oštećen 1995. godine), hram Sv. Petke u Glavacima (1777. godna, oštećen 1991. godine, izgorio u požaru 2001. godine) Parohiju sačinjavaju: Glavace i Podum.

Štikada – hram Sv. Arhangela (po predanju iz grčkog doba, srušen u Drugom svjetskom ratu), hram Sv. apostola Petra i Pavla (1905. godina, srušen u Drugom svjetskom ratu). Parohiju sačinjavaju: Kosa, Ponor, Krivokuća, Čiče, Jakšići i Duboki Do.
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 8:27

Neke od njih detaljnije.....

Parohija Smiljan

TESLINA KUCA


Слика

i crkva njegovog oca

Слика
Otocac187
Војвода
Војвода
 
Порука: 2175
Приступио: окт 2005
Место: Otočac

Re: doseljvanje i tradicija

Порука Otocac187 29.1.2006. 8:30

Parohija Otočac

Слика

[/img]http://www.eparhija-gornjokarlovacka.hr/Images/Eparhija/Otocac/StaroSelo2.jpg[img]

staro selo[/img]
Следећа

Ко је тренутно на Форуму?

Корисници тренутно на Форуму: Google [Bot] и 5 гостију